nieruchomosci
edukacja
dla-przedsiebiorcow
klimatycznykolobrzeg
miasta-partnerskie
organizacje-pozarzadowe
migamy
Pochmurnie

1°C

Kołobrzeg

Pochmurnie

Wilgotność: 59%

Wiatr: 24.14 km/h

  • 03 Sty. 2019

    Breezy 3°C 0°C

  • 04 Sty. 2019

    Pochmurnie 6°C 0°C

A A A
Złoża: borowina i solanka

loading...

Borowina - Czarne Złoto
Solanka - Białe Złoto

Warto wiedzieć, że złoża torfu, zwanego dzisiaj borowiną, zaczęły powstawać po ustąpieniu lądolodu skandynawskiego około 10 tyś. lat p. n. e. Powstały one na obszarze torfowisk wysokich z obumarłej roślinności bagiennej. Na obszarze Polski użyto borowiny po raz pierwszy do celów leczniczych w 1858 r. Miało to miejsce w Krynicy. Kopano ją w górskich torfowiskach porośniętych iglastym borem, stąd nazwa borowina. Ziemia kołobrzeska podarowała nam drugie po solance bogactwo naturalne - borowinę. W roku 1 882 kołobrzeski balneolog dr Herman Hirschfeld przebadał i wprowadził borowinę do celów leczniczych, co trwa po dzień dzisiejszy.

 

Tutejsza borowina zawiera cenne składniki biologiczne, które wpływają bardzo korzystnie na schorowane narządy ruchu i choroby reumatyczne. Ponadto, według nie potwierdzonych naukowo, a zasłyszanych informacji, zyskuje ona miano "kołobrzeskiej Viagry". Złoża borowiny leczniczej w Kołobrzegu znajdują się przy drodze wyjazdowej z miasta na Koszalin. Borowina to kopalina górnicza. Ludzie zatrudnieni przy jej wydobyciu wykonują zawód górnika. Wydobywanie borowiny w kopalni odbywa się metodą odkrywkową, przy pomocy specjalistycznej koparki. Atrakcją turystyczną jest to, że istnieje możliwość zwiedzania kopalni po uprzednim uzyskaniu zgody w Dyrekcji Państwowego Przedsiębiorstwa "Uzdrowisko Kołobrzeg". W zakładach przyrodoleczniczych i sanatoriach kuracjusze poddawani są zabiegom borowinowym takim jak kąpiele, okłady i zawijanie. Warto podkreślić, że o jakości borowiny świadczy fakt, iż wysyła się ją z Kołobrzegu do sanatoriów krajowych i zagranicznych. Kołobrzeska borowina - nie wszyscy o tym wiedzą - nim stała się naturalnym lekarstwem, była wykorzystywana do innych celów. Kiedy tworzono zdrojowy park nadmorski (pocz. XIX w.), drzewa i krzewy sadzono w bryłach torfu, aby przyjęły się w białym piasku. Od paru lat w Muzeum Wsi Słowińskiej w Klukach odbywa się impreza folklorystyczna zwana "Czarnym weselem".

 

Borowina

 

Bije ona rekordy pod względem ilości odwiedzających. Impreza nawiązuje do dziewiętnastowiecznego zwyczaju, jakim było wydobywanie torfu przez miejscową ludność. Okazuje się, że nie tylko Słowińcy wydobywali torf, robili to również mieszkańcy Kołobrzegu i okolicznych wsi. Stare opisy przedstawiają nam, jak to robiono w Kołobrzegu. Wydobywanie torfu rozpoczynało się z reguły wczesną wiosną i trwało zwykle dwa tygodnie. Specjalnymi nożami krajano warstwy torfu w kostki, następnie układano go warstwami do wysuszenia na słońcu i wietrze. Wydobywający mieli swoje działki, które były oznakowane kijami brzozowymi i tabliczkami z nazwiskami uprawnionych. Po południu, kiedy kończono ciężką i mozolną pracę, rozpoczynało się wspólne biesiadowanie. Przy miłej muzyce orkiestry dętej jadło się tłusto i dobrze. Pito też niemało. Żartom, flirtom i tańcom na czarnym grząskim gruncie nie było końca. Zapewne niejedne torfowe żniwa skończyły się przed ołtarzem. Stąd zapewne wydobywanie torfu nazywano "Czarnym weselem". Zdarzało się, że wydobywano torf także w pełni lata lub wczesną wiosną. Była wówczas dodatkowa uroczystość - poprawiny do "Czarnego wesela". Może warto, podobnie jak 'się to czyni w Klukach, urządzać w Kołobrzegu "Czarne wesele".

autor: Robert Śmigielski

INFORMACJA NA TEMAT BOROWINY ZE ŹRÓDŁA  UZDROWISKA KOŁOBRZEG S.A.

Kołobrzeska borowina jest naturalnym surowcem leczniczym biochemicznie czynnym o wysokiej aktywności biologicznej. Posiada dobre własności koloidowe oraz dużą pojemność cieplną. Działa bakteriobójczo, bakteriostatycznie i przeciwzapalnie. Zawiera wiele aktywnych składników farmakodynamicznych m.in. bituminy, woski, żywice, kwasy huminowe i ich sole, enzymy, aminokwasy, białka, estrogeny oraz makro i mikroelementy.

 

Borowina ze złoża “Kołobrzeg” to torf typu niskiego, charakteryzuje się stopniem rozkładu (humifikacji) w zakresie H4- H6, oraz stopniem uwodnienia masy średnio 89,9%. W składzie chemicznym torfu leczniczego średnio 92,5% stanowią substancje organiczne- humusowe. Dzięki temu badany materiał posiada dużą zdolność pęcznienia i chłonięcia wody (średnio 14,8 g H20/1 g suchej masy) oraz jej objętość sedymentacyjną (średnio 28,7 cm3/1 g suchej masy). Zapewnia to plastyczność masy zabiegowej i jej zdolności sorpcyjno- wymiennikowe. Wartość lecznicza borowiny ze złoża “Kołobrzeg” jest potwierdzona świadectwem potwierdzającym właściwości lecznicze peloidu (borowiny) Nr HU-62/BL-1/2008 wydanym dnia 15 lipca 2008 r. przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego- Państwowy Zakład Higieny w Warszawie zgodnie z zapisami ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167 poz. 1399). Świadectwo takie wydawane jest na 10 lat. Działalność górnicza, zarówno dotychczasowa jak i obecna ograniczona jest do obszaru poniżej 5 ha w północno- zachodniej części złoża, co stanowi mniej niż 10% całej jego powierzchni. Ograniczenie zasięgu działalności górniczej do tak stosunkowo niewielkiej powierzchni umożliwia przede wszystkim stosowana w zakładzie specjalistyczna koparka typu “Brzozowski”. Pozwala ona racjonalnie wykorzystywać zasoby złoża i ograniczać do niezbędnego minimum zasięg wyrobisk, zachowując w pozostałej części złoża naturalne środowisko przyrodnicze. Złoże przeznaczone pod eksploatację na całej powierzchni pokrywa warstwa wierzchnicy o miąższości do 30 cm. Bezpośrednio pod nią występuje czysta, bez żadnych domieszek i przewarstwień, borowina o miąższości sięgającej nawet 6 m (przy średniej miąższości złoża około 4 m). Pod względem hydrogeologicznym złoże jest całkowicie zawodnione. W celu zachowania wartości leczniczych borowiny konieczne jest utrzymywanie zwierciadła wody w złożu na stałym poziomie. Wydobycie borowiny prowadzone jest metodą odkrywkową, wąskimi pasami o szerokości 2,0 m na całej rozciągłości ściany eksploatacyjnej. Powierzchnia złoża wynosi 100,82 ha i jest to największe udokumentowane złoże torfu leczniczego w Polsce.
W skład Uzdrowiskowego Zakładu Górniczego wchodzą dwie kopalnie: kopalnia odkrywkowa torfu leczniczego (borowiny) oraz kopalnia otworowa wód leczniczych (solanek). Przez centralną część złoża borowiny przebiega szosa Kołobrzeg- Koszalin przedzielając złoże na część północną i południową. Część złoża położona na południe od szosy jest trwale ogrodzona, zagospodarowana i eksploatowana dla potrzeb lecznictwa uzdrowiskowego od 1970 r. Część północna natomiast stanowi rezerwę Uzdrowiska Kołobrzeg S.A.

 

Dla zabezpieczenia zasobów tej części złoża dla przyszłego lecznictwa balneologicznego w Kołobrzegu, pozostaje pod stałą ochroną i dozorem Uzdrowiskowego Zakładu Górniczego. Działalność górnicza, zarówno dotychczasowa jak i obecna ograniczona jest do obszaru poniżej 5 ha w północno- zachodniej części złoża, co stanowi mniej niż 10% całej jego powierzchni. Zasoby geologiczne złoża "Kołobrzeg" wg stanu na dzień 31.12.2012 r. wynoszą 3 545 092 m3, z czego 2 822 092 m3 stanowią zasoby przemysłowe.

 

Roczne wydobycie w granicach 1500- 2000 m3. Średnia miąższość złoża wynosi 3,6 m (przy czym w najgłębszych partiach osiąga głębokość 6 m). Zasoby geologiczne złoża "Kołobrzeg" wg stanu na dzień 31.12.2012 r. wynoszą 3 545 092 m3, z czego 2 822 092 m3 stanowią zasoby przemysłowe. Borowina stosowana jest do użytku zewnętrznego wg wskazań lekarskich w formie okładów i kąpieli całkowitych lub częściowych oraz zawijań. Zabiegi borowinowe zapewniają uzyskanie pozytywnych efektów działania termicznego, fizycznego i chemicznego powodujące korzystne efekty w leczeniu chorób reumatycznych, ortopedycznych i neurologicznych. Borowinę zalecamy przy chorobach reumatycznych, zwyrodnieniowych, przy urazach narządów ruchu, w zabiegach antycellulitowych oraz w zabiegach pielęgnacyjnych. Z zabiegów borowinowych jednakże nie wszyscy mogą korzystać ponieważ występują również przeciwwskazania dla osób z problemami nadciśnienia tętniczego, chorób serca, miażdżycy, zapaleniu żył oraz ciąży.

 

Tekst jest własnością Uzdrowisko Kołobrzeg S.A. bez zgody autora nie można przetwarzać tekstu oraz poddawać go wszelkim zmianą. Wykorzystany może być tylko i wyłącznie w całości. Każda zmiana tekstu bądź użycie pewnych fragmentów tekstu powinno być uzgodnione z Uzdrowiskiem Kołobrzeg S.A.

Źródło: dane wewnętrzne Uzdrowisko Kołobrzeg S.A.

Historia Kołobrzegu zaczyna się od solanki. Odkrycia archeologiczne potwierdziły to bezspornie. Już w VII w. na północnym cyplu Wyspy Solnej istniała osada. Jej powstanie miało związek ze słonymi źródłami, one dały początek miastu. Kołobrzeska sól powstawała metodą odparowania. Najbogatsze i najbardziej zasolone tereny leżą właśnie na Wyspie Solnej. Tam średnie zasolenie wynosi około 6 promili. Oznacza to, że w litrze wody rozpuszczone jest około 6 dkg soli. Niemal od tysiąca lat trwają związki Krakowa z Wieliczką. Wielickie żupy stanowiły własność królewską, były ważnym źródłem dochodu dworu, a wiec i Polski. Podobnie było w Kołobrzegu, gdzie bogate dochody płynęły do mieszkańców miasta, ale także do innych ludzi mających wiele wspólnego z kołobrzeską solą.

 

Do połowy XII wieku właścicielami źródeł solnych byli książęta zachodniopomorscy. Następnie w drodze książęcych nadań stają się własnością kościoła. Z bogactw stąd płynących korzystał biskup kamieński oraz klasztory, np. w Oliwie, a nawet na dalekim południu w Trzebnicy na Śląsku. Z końcem XIII wieku saliny stają się własnością mieszczan. Ludzie posiadający solanki stają się najbogatszymi mieszkańcami. Powstaje gildia panów solnych. Kołobrzeg z końcem XV wieku w obrębie murów jest miastem murowanym, czyli niezwykle bogatym. Sól z Kołobrzegu wysyłana była drogą morską i lądową. Do Wielkopolski prowadził szlak handlowy nazywany już w średniowieczu solnym. Szlak pokrywa się obecnie z drogą krajową. To handel solą wytyczył drogi, którymi przemieszczamy się obecnie. Tam zaś, gdzie przebiegały szlaki handlowe, powstały osady. Legenda powstania soli w Wieliczce wiąże się z św. Kingą, żoną księcia krakowskiego Bolesława Wstydliwego. Kołobrzeskie solanki mają też swoją legendę, która powstała już w okresie, gdy przestano produkować w Kołobrzegu sól.

 

Solanka

 

Nieznany twórca legendy stworzył ją zapewne po to, by pamiętano o tym co decydowało przez wieki o bogactwie tak znakomitego miasta. Legenda opowiada o zabłąkanym psie myśliwego, który utknął w bagnie. Kiedy myśliwy go odnalazł i wyciągnął z Mota zauważył, Że woda jest słona. Solanka "odkryta" przez psa, miała dać początek miastu, bogactwo jego mieszkańcom oraz rozsławić Kołobrzeg poza jego granicami. Legendy tworzy się często po to, by przypomnieć rzeczy ważne dla danej społeczności. Dla nas, kołobrzeżan, legenda ta jest równie ważna, jak ta o św. Kindze z Wieliczki. W drugiej połowie X wieku Kołobrzeg wraz z całym Pomorzem Zachodnim znalazł się w granicach państwa polskiego. Bolesław Chrobry tworzy w grodzie kołobrzeskim główną bazę kulturalną 1 wojskową na Pomorzu. W 1000 r. w Kołobrzegu zostaje założone biskupstwo, wchodzące w skład metropolii gnieźnieńskiej. Biskupstwami równolegle zostają też Wrocław i Kraków. Fakt ten postawił Kołobrzeg na równi z tymi ośrodkami. Należy zadać sobie pytanie, dlaczego biskupstwami nie zostały takie znaczące nadmorskie ośrodki jak Szczecin, Wolin, a nawet Gdańsk. Można domniemać, że gród kołobrzeski był tak bogaty, tak znaczny i sławny swoim naturalnym bogactwem, że jego sława wychodziła daleko poza granice naszego kraju. Kronikarz Thietmar nazwał biskupa kołobrzeskiego Reinberna "biskupem kościoła solnego Kołobrzegu". Miasto poprzez dostąpienie zaszczytu i godności stolicy biskupstwa stało się grodem o bardzo dużym znaczeniu politycznym na Pomorzu. W kołobrzeskiej konkatedrze wisi współczesny obraz, który pokazuje nam biskupa Reinberna. Obraz został ufundowany przez gospodarza kościoła, księdza prałata Józefa Słomskiego. Słuszny jest napis pod postacią biskupa, że był on pierwszym i jedynym biskupem kołobrzeskim. Tradycją tego solnego biskupstwa była decyzja papieża Pawła VI, który w 1972 r. erygował nową diecezję koszalińsko-kołobrzeską. Dalsza konsekwencja solnego Kołobrzegu to obchody 1000-lecia Utworzenia Biskupstwa w 2000 r. Czyż nie jest godnym uwagi fakt, że zawdzięczamy to solance? W XVIII wieku w Kołobrzegu zbudowano cztery tężnie, gdzie poprzez odpowiednią technologię z wykorzystaniem słońca otrzymywano zwiększenie skuteczności ekonomicznej pozyskania soli. Były to obiekty o imponujących rozmiarach, takie, jak dzisiaj możemy zobaczyć w Ciechocinku. Jednak ekonomia jest i była nauką bardzo surową. Sól kopalniana, jako bardziej konkurencyjna, okazała się o wiele tańsza i wyparła sól kołobrzeską. W 1860 r. saliny kołobrzeskie, zgodnie z decyzja rządu pruskiego, zakończyły produkcję soli. Chlubna tysiącletnia karta historii soli została zamknięta.

 

Nie było to dla Kołobrzegu żadną katastrofą. Nastał czas na zastosowanie solanki w innej formie. W 1830 r. mistrz murarski Gottlieb Keutel otwiera pierwszy zakład kąpieli solankowych (dzisiejsza ulica l Armii Wojska Polskiego) i kąpie kuracjuszy w drewnianych wannach. W drugiej połowie XIX wieku solanka zostaje przebadana przez lekarzy balneologów. Okazuje się. /.? ma właściwości podobne do płynu fizjologicznego człowieka, zawiera w sobie brom, jod, sód, jony wapnia, żelaza, magnezu i wielu bardzo korzystnych dla zdrowia pierwiastków. Zaczynają w Kołobrzegu powstawać "jak grzyby po deszczu" zakłady kąpieli solankowych. Miasto, które przez ponad tysiąc lat produkowało sól, teraz stało się uzdrowiskiem. Obecnie prawie wszystkie źródła są użytkowane przez zakłady przyrodolecznicze, sanatoria oraz do produkcji wody mineralnej "Perła Bałtyku". Jedno ze źródeł znajduje się tam, gdzie stały warzelnie - w północnej części Wyspy Solnej, tuż przy brzegu Parsęty. Traktowane jest jako swoisty zabytek, jest obudowane i posiada tablicę informującą o historii solanek. Od wielu lat jest atrakcją turystyczną. Cieszy się też powodzeniem wśród mieszkańców Kołobrzegu, szczególnie w okresie domowego kiszenia ogórków. Dzięki swoim właściwościom solanka na długo zachowuje twardość ogórków, a zarazem przechowuje skarbnicę przyswajalnych przez organizm mikroelementów. Warto tutaj wtrącić humorystyczną reklamę plażowych handlarzy ogórków małosolnych, którzy przemieszczając się po skraju plaży, przeciągłym głosem, co chwilę powtarzają specyficzne hasełko: "Ogóreczki, ogóreczki małosolne - komu? Ogóreczki małosolne ujędrniają partie dolne". Pomnikiem, który przypomina o tym, że Kołobrzeg "stal i stoi na soli", jest zespól solankowy, wybudowany prawie w tym samym miejscu, gdzie stał w ubiegłych stuleciach.

 

Składa się on między innymi z:

  • mini tężni
  • fontanny solankowej
  • pijalni wody mineralnej
  • studni.

 

Dużą atrakcją jest zakup soli wyprodukowanej w panwiach metodą sprzed stuleci. Opracowanie projektu i wybudowanie takiego obiektu było największym marzeniem bardzo dużej grupy patriotów naszej "małej ojczyzny". Zrealizował go inżynier Stanisław Potocki, najstarszy przewodnik i radny miejski, człowiek, który z uporem i miłością do swojego miasta dokonał rzeczy niemożliwej w tak krótkim czasie, jaki pozostał do obchodów milenijnych. Pomnik -warzelnia imienia Bolesława Chrobrego został zbudowany dzięki finansowemu wsparciu społeczeństwa lokalnego, turystów i kuracjuszy z kraju i zagranicy oraz władz lokalnych. Ten historyczny, kołobrzeski pomnik zbudowano dla uczczenia 1000-lecia utworzenia biskupstwa solnego w Kołobrzegu.

autor: Robert Śmigielski

REWITALIZACJA MIASTA

Rewitalizacja Miasta Kołobrzeg

Rewitalizacja Miasta Kołobrzeg

zobacz serwis

PORTAL DLA SENIORA

Karta Seniora

Karta Seniora

zobacz serwis

KOŁOBRZESKA ŻEGLUGA PASAŻERSKA

KołobrzeskaŻegluga Pasażerska

Rejsy na Bornholm

zobacz serwis

BAZA ZABYTKÓW

Kołobrzeskie Zabytki

Kołobrzeskie Zabytki

zobacz serwis

KANAŁ YOUTUBE KOŁOBRZEG

Klimatyczny Kołobrzeg 2017
Port Pasażerski
Marina Solna
Kanał Filmowy Youtube Miasta KOłobrzeg

GALERIA FOTO

Kołobrzeg
Kołobrzeg
Inwestycje
Sport
Wydarzenia